Mijn moeder is trots op me vandaag. Ik ga “Herstel en Balans” doen. Dat is voor sneue (ex)kankerpatiëntjes, die problemen hebben met hun leven oppakken. Ik geloofde daar nooit zo in. In een groep vol kankerlijertjes eens vertellen hoe moeilijk je het hebt. Ik ben altijd een beetje bang dat er dan onbewust een competitie ontstaat over wie het het aller zwaarst heeft gehad. Natuurlijk win ik.
Nee niemand wint, want we leven allemaal nog. Daar zijn we blij mee ook. Misschien ook niet. Wie weet.
Dat is gek hè? Ik denk dat bijna niemand die kanker heeft overleefd echt onwijs blij is. Het is niet echt een bijna doodervaring die heel opeens er was en heel opeens weer weg is gegaan. Als dat was gebeurd.. Stel ik was aangereden door een dronken buschauffeur en ik meer dood dan levend zou zijn.. DAN zou ik euforisch zijn als ik de volgende dag gewoon wakker word in een overheerlijk synthetisch ziekenhuisbed. Misschien ook wel omdat ik dan een schadeclaim van hier tot aan Griekenland en weer terug krijg, maar ja dan is het ZO’N klap (letterlijk) dat je wel blij MOET zijn.  Wooooow life changing man, maar ECHT.
Maar zover ik weet is dat bij kanker niet echt het geval, ja tuurlijk ben je blij. Je bent beter.. Soort van. “Het woord genezen gebruiken wij liever niet.” Zei mijn dokter laatst. Simpelweg omdat je pas weet of je echt genezen was als je dood gaat aan iets anders.
Toch ben je wel een beetje blij, ietsjes opgelucht ook wel. Je hoeft geen chemo meer, dat is fijn, want alles wat op een verplichting lijkt, maakt me toch altijd een beetje puberaal. Aan de andere kant is chemo wel alles wat je snapt, uit je hoofd kent en kan. Want eerlijk.. Veel doe je niet. Je ligt op bed, je kent alle 15 pillen die je slikt uit je hoofd, je weet precies wanneer je een shot tegen de misselijkheid in je infuus moet krijgen en wanneer ze je PAC niet goed hebben aangeprikt. Verder.. Ja.. Doe je niks. Behalve zeuren over ALLES, want ALLES is KUT en huilen. Huilen, omdat je bang bent om dood te gaan. Ja of omdat het zo zielig voor je is dat het JOU overkomt. Ik bedoel ja. Waarom ik? WAAROM MOET DIT MIJ OVERKOMEN?! Omdat het kan.
Een ander antwoord is er niet. Ja de medische verklaring die ook niet 100% zeker is. Het kan komen door… En er is een kans dat dit er mee te maken heeft… Ja. WAT HEB JE DAAR AAN?!
DAT is pas niet eerlijk. Iets horen waar je niks aan hebt. Heb je niks aan. Echt niet eerlijk.

Maar ok nu ben ik WIEDER op een heel ander punt gekomen dan waarom ik eigenlijk deze blog begon. Kan ik ook niks aan doen, dit is alles wat ik nu kan blijkbaar.

Daaag.

blijf tot de zon je komt halen bij mij.
want wat het leven zo mooi maakt,
gaat meestal veel te snel voorbij.
wees niet bang dat het fout zal gaan,
want alleen is er ook niet veel aan.
dus blijf bij mij.

Ja ik weet ook niet.

<3

Het begint ook veel te vaak als een normaal iets in je leven. Niks bijzonders, gewoon een deel van je leven, wat dan opeens een grens over gaat en veranderd in een obsessie, een gedwongen iets, het loopt uit de hand.

We blijven achter het gevoel van de “high” aanzitten, het gevoel dat al het andere in het niet laat. Niks doet er toe als je je “high” bereikt hebt.

Het punt van een verslaving is dat het nooit goed eindigt.
Want uiteindelijk stopt het met goed te voelen en begint het pijn te doen. Ze zeggen dat je pas van je verslaving afkomt als je in de goot belandt, maar hoe weet je wanneer je daar bent?

Want hoe pijn het je ook doet, soms doet loslaten meer pijn.

Ik ben alleen vergeten wat.

Eigenlijk, ben ik het er niet mee eens. Ik ben namelijk nooit echt boos, eerder beledigd en/of teleurgesteld. Dat kan natuurlijk ook prima door mijzelf komen. Misschien moet ik hier maar niet verder op ingaan. Stel je voor dat ik al schrijvende er achter kom hoe het zit. Dat houd ik maar liever voor mijzelf dan.

Je kan van heel veel dingen misselijk worden en dan heb ik het niet over eten, drinken of drugs. Ik heb het dan meer over jaloezie, boosheid, teleurstelling en dat soort ongein. Van verliefd zijn ook. Gelukkig doen we daar niet aan hier in het westen van Nederland. Je zou bijna denken dat ik ergens ook een beetje verbitterd ben. Ook dat is niet waar.

Ik moet mijn kaarsen uitblazen anders pangt het glas.

Soms twijfel ik of het wel een puik plan is om alles hier maar neer te pleuren of het niks is, maar het zit dan tenminste niet meer in mij en dat maakt het dus niet meer mijn probleem. Niet dat ik een probleem heb. Dat hebben er al genoeg. Hoef ik niet ook nog is te hebben.
Maar goed, als het er dus uit is, kan iedereen hiermee doen wat ze willen en ja eigenlijk, zal mij dat werkelijk een paardenvijg wezen. Alleen soms twijfel ik wel. Of het me wel echt een paardenvijg kan wezen, misschien eerder een paardenworst of een paardenanus.. In ieder geval iets met paard.

Oja stiekem ben ik verliefd geworden op Anna Nalick. Ik doe soms stiekem wel aan verliefdheid. Niet zeggen hoor. Gaat niemand iets aan. Het staat nu ook niet op internet, dus dat scheelt.

Maar echt een aanradertje hoor die Anna! Ik hou niet echt van vrouwen die zingen, die mogen van mij echt wel hun mondje houden. Ze lijken vaak ook veel intelligenter met hun mondje dicht. Anna mag van mij wel zingen. Sowieso.

GOED! Ik ben uiteraard weer mijn punt kwijt. Ik ga eventjes aan mijn boek werken denk ik maar, die ligt ook al een jaar onaangetast te smachten naar wat aandacht. Eigenlijk heb ik af en toe wel stiekem er wat aan gedaan, maar vind het heel moeilijk om na zo’n lange tijd weer de draad op te pakken. Ook omdat er bepaalde situaties momenteel heel anders zijn dan toen en ik het toch moet schrijven met het idee alsof ik nu toen leef. Ofzo. Ik denk dat ik het niet meer snap.

Vervelend vind ik dat. Ik eindig mijn blogs altijd in complete verwarring.

Dit is dus het einde.

Gelukkig kan je bier bestellen bij thuisbezorgd.nl , scheelt een hoop. Tessa neemt tevens mijn stoffen bank af met een nat vaatdoekje.

Het voelt een beetje alsof je op blote voeten op het strand loopt in de winter. Bij dat stukje waar het strand de zee wordt. Ik ben vergeten hoe dat heet. Het heeft een naam. Zeg maar daar waar het zand onder je voeten wegzakt. AH! De branding. Het is alsof je op een koude winterdag in de branding loopt. Je zakt weg en het is koud. Je blijft volhouden dat, dat loslaten is, maar stiekem zoek je wanhopig naar iets anders om vast te houden. Dat werkt al helemaal niet. Je gaat wel even door, soms een minuut, soms een paar dagen, soms wel jaren. Af en toe besef je je dat je jezelf voor de gek houdt en laat je het niet los, maar laat je je zelf zinken. Nog dieper. Het schijnt namelijk zo te zijn dat onder de golven het heel kalm is. Dus zinken lijkt een goede optie.

Je voelt je opgeblazen, door het verdriet of wat het ook is. Alsof je hart je borstkas uit knalt, omdat hij te groot is geworden van alle blauwe plekken. De zee aan de andere kant is veel groter en dat zie en weet je dan ook wel. Dus is de zee gaaf.

Dit alles heb ik net verzonnen, omdat ik toch zat te denken waarom ik nou persé morgen de zee in wil. Even zwemmen en gek doen. Ik denk dat ik het nu wel voor mezelf heb uitgelegd, al vind ik mezelf wel een beetje eng nu. Als ik mezelf niet zou kennen zou ik denken dat ik mezelf zou verdrinken. Dat is niet het geval. De zee is gewoon gaaf en ik ben er achter gekomen waarom.
Namelijk omdat; hoe groot welke emotie ook is en dan vooral de negatieve emoties, de zee is altijd groter. Dus je moet niet zeiken en naar Scheveningen.

Huilen met je bikini aan.

Buiten dit hele (niet) filosofische verhaal, wil ik nog even kwijt, dat ik het moeilijk vind om zonder sommige mensen te leven die mij eerst altijd bij de hand namen. Figuurlijk gesproken. Soms ook letterlijk. Dat ik hun stem (vooral die van Paula) vaak nog hoor en me daar aan vast klamp en tot nu toe geen enkele mogelijkheid zie om dat los te laten. Het houdt me op de been. Al zou ik willen dat het anders was. Ik wil dat ik momenten koester en vrij van alles door kan gaan.

Wishful thinking.